Wspomnienie dyrektora Zakładów Południowych

0
23
Pierwszym dyrektorem Zakładów Południowych był Marceli Siedlanowski

                            Stalowowolska młodzież, ale też często osoby starsze nie zawsze znają symbolikę nazw ulic swojego miasta oraz losy ich imiennych patronów. Dlatego warto przypominać je przy każdej sposobności.

Jednym z ludzi, o których mowa, a których dzieje splatają się z historią hutniczego grodu jest Marceli Siedlanowski (zdjęcie)- pierwszy dyrektor Zakładów Południowych, którego nazwisko patronuje od początku lat 90-tych wieku dawnej ulicy 25-lecia PRL.

Urodził się 12 stycznia 1894 roku w Warszawie. Był absolwentem Wydziału Mechanicznego Politechniki w Petersburgu, gdzie uzyskał tytuł inżyniera ze specjalnością hutnictwa. Już podczas studiów dał się poznać jako działacz i doskonały organizator. Prowadził działalność jako członek polskich zespołów samokształceniowych i wyłonionej z niej organizacji „Kółko dla studiów nad literaturą i historią Polski”. W roku 1920 przyjechał do Polski. Zamieszkał w Starachowicach, gdzie został szefem biura technicznego fabryki amunicji artyleryjskiej oraz kierował jej budową, a następnie został szefem produkcji w Zakładach Starachowickich. Funkcję tę pełnił przez dziewięć lat. W tym samym czasie przebywał również między innymi w Belgii, Francji i Czechosłowacji. Pobyt w ostatnich z tych krajów zaowocował objęciem funkcji kierownika produkcji silników lotniczych w warszawskich Zakładach Skody. W roku 1931 Siedlanowski został dyrektorem katowickiej Huty Baildon. Funkcję tę pełnił do roku 1939.

Zasadniczym, tak bardzo dla Stalowej Woli punktem zwrotnym w zawodowej karierze Siedlanowskiego okazał się rok 1935, kiedy w Sekretariacie Komitetu Obrony Rzeczypospolitej zapadła decyzja budowy kombinatu metalurgicznego na terenie Centralnego Okręgu Przemysłowego w pobliżu Niska nad Sanem. W sierpniu 1936 roku Siedlanowski stanął na czele cywilno- wojskowej komisji, której zadaniem było wyznaczenie najdogodniejszej lokalizacji dla nowych zakładów hutniczo-mechanicznych.

Okres drugiej wojny światowej Siedlanowski spędził w Warszawie, gdzie początkowo ukrywał się do roku 1940. Aż do wybuchu Powstania Warszawskiego pełnił funkcję doradcy w firmie K. Rudzki. Po upadku powstańczego zrywu trafił do obozu pracy Luckenwalde pod Berlinem, z którego wyszedł na wolność w połowie lutego 1945 roku. Przez kolejne trzy lata pełnił funkcję dyrektora Wydziału Hutniczego, a następnie Inwestycyjnego w Centralnym Zarządzie Przemysłu Hutniczego w Katowicach. W latach 1949-1953 był członkiem Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego w Warszawie. Po tym czasie przeszedł do Ministerstwa, w którym był kierownikiem Zespołu Oceny Dokumentacji Projektowo-Kosztorysowej, a następnie głównym inżynierem w Biurze Pełnomocnika Ministra ds. Zdolności i Rezerw Produkcyjnych. Na emeryturę przeszedł w wieku 70 lat. Nie spoczął jednak na laurach. Zajmował się w tym czasie doradztwem w sprawach produkcyjnych hut Baildon i Warszawa. W roku 1972 został honorowym członkiem Stowarzyszenia Inżynierów Techników Przemysłu Hutniczego w Polsce. Odznaczony został w latach 1928, 1939 i 1946 Złotym Krzyżem Zasługi, a w roku 1959 Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Zmarł 10 marca 1976 roku w Warszawie.

                                                                     Bogusław Drelich

Dodaj komentarz