Życie i działalność Adama Mireckiego

0
160

                               Adam Mirecki w czasie okupacji posiadał pseudonim Adaś. Urodził się on w dniu 9 stycznia 1909 roku w miejscowości Ulanów. Zmarł dnia 24 października 1952 roku w Warszawskim  więzieniu na Mokotowie.

Okres przedwojenny

Był synem Dominika Mireckiego i Pauliny Mireckiej z domu Ścisłowskiej. Był Bratem Leona, Kazimierza i Marii ( obecnie Maria jest jedyna żyjącą z rodziny Mireckich – 7 lutego ukończyła 102 lata). Uczył się w gimnazjum w Nisku ( obecnie to jest siedziba niżańskiego centrum historii i tradycji), a następnie kontynuował naukę w prywatnym gimnazjum w Borszczowie na terenach obecnej Ukrainy, gdzie w 1931 roku zdaje maturę. W okresie od września 1932 roku do lipca 1933 roku odbywał obowiązkową służbę wojskową w Dywizyjnym Kursie Podchorążych Pułków Rezerwy przy 17 Pułku Piechoty w Rzeszowie, którą zakończył ją w stopniu kaprala podchorążych rezerwy. Następnie zaś rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Lwowskiego, ale ich nie ukończył, w tym czasie związał się z Ruchem Narodowym. Podobnie jak rodzeństwo stał się członkiem Związku Akademickiego Młodzieży Wszechpolskiej i Stronnictwa Narodowego. Po przerwaniu studiów podejmuje pracę jako urzędnik samorządowy w Nisku. 1 stycznia 1936 roku otrzymuje awans do stopnia podporucznika rezerwy. W okresie listopad-grudzień brał aktywny udział w zajmowaniu Zaolzia ( Region sporny między Polską a Czechosłowacją, otrzymany po układzie monachijskim w 1938 roku).

Okres II Wojny Światowej

Podczas działań wojny obronnej polski w roku 1939 dowodził w 3 pułku piechoty Legionów w składzie 2 Dywizji piechoty legionów. Dostaje się do niewoli niemieckiej z której udaje się mu zbiec i wrócił do Niska. Na skutek donosów miejscowej ludności ukraińskiej w listopadzie 1939 roku zostaje przez Niemców aresztowany, lecz także udało się zbiec z transportu do obozu w dniu 11 stycznia 1940 roku. Wiosną tegoż samego roku otrzymał nominację na Komendanta NOW w powiecie kolbuszowskim  (prawdopodobnie wchodził też wówczas w skład Rzeszowskiego okręgu NOW). W Listopadzie 1940 zostaje ponownie aresztowany przez Niemców i osadzony w twierdzy Przemyśl, skąd zbiegł końcem grudnia 1940 roku. W krótkim czasie przebywał w Jarosławiu i Tryńczy. W połowie roku 1941 zostaje mianowany na Komendanta Lubelskiego Okręgu NOW. W listopadzie 1942 zostaje po raz trzeci aresztowany przez Niemców w czasie łapanki w Lublinie , po raz drugi zbiegł z transportu do obozu koncentracyjnego. Przez krótki okres czasu był członkiem KG NOW ( Komenda Główna Narodowej Organizacji Wojskowej) , a następnie przejął funkcję komendanta w Lwowskim Okręgu NOW. Po połączeniu NOW z AK zostaje oficerem organizacyjnym do spraw partyzantki w komendzie okręgu Armii Krajowej we Lwowie. Końcem lipca 1943 roku zostaje po raz czwarty aresztowany przez Niemców, ale po raz czwarty udało mu się zbiec z transportu śmierci. W grudniu 1943 zostaje ostatecznie aresztowany w Nisku, gdy wracał z odprawy komendantów okręgów w Warszawie. Więziony w kilku więzieniach ( m. im w Tarnowie i w Krakowie) i w obozach koncentracyjnych ( m. in. w Bergen-Belsen). 15 Kwietnia został uwolniony przez wojska angielskie.

Czas powojenny i śmierć

W listopadzie 1945 roku wraca do Polski i natychmiast angażuje się w działalność o charakterze antykomunistycznym. Jednakże zagrożony aresztowaniem przez Urząd Bezpieczeństwa wraz z innymi działaczami narodowymi w grudniu 1945 roku opuszcza kraj i przez Czechosłowację dostaje się do Niemiec Zachodnich. W maju 1946 roku ponownie wraca do Polski jako kurier Stronnictwa Narodowego (SN). 17 lipca zostaje aresztowany przez UB i wyrokiem Wojskowego Sądu Rejonowego skazany na sześć lat więzienia,  który to wyrok złagodzono w wyniku amnestii do lat trzech. Został zwolniony z więzienia we Wronkach i rozpoczął studia prawnicze na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim (KUL). 5 grudnia 1951 roku z związku z tzw. ”Sprawą Bergu” zostaje ponownie aresztowany, wyrokiem WSR w Warszawie pod przewodnictwem ppłk. Mieczysława Widaja nr sądu: R. Warszawa SR. 291/52 został skazany na podstawie 7,8 Dekretu z dnia 13 czerwca 1946 roku na karę śmierci. Wspólnie z nim również skazani na śmierć zostali jego współtowarzysze broni – Władysław Lisiecki i Mieczysław Gągorowski. 9 lipca Najwyższy Sąd Wojskowy (NSW) utrzymał wyrok w mocy, a prezydent Bolesław Bierut decyzją z dnia 17 października 1952 nie skorzystał z prawa łaski. Został rozstrzelany w dniu 24 października 1952 roku w więzieniu mokotowskim. Jego symboliczny grób znajduje się na cmentarzu w Racławicach koło Niska, a także na  Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Kwaterze “Na Łączce”. Został pochowany w Kwaterze „Ł” na Cmentarzu Powązkowskim. W 2017 roku jego szczątki zostały odnalezione podczas prac ekshumacyjnych, a o ich identyfikacji poinformowano publicznie w dniu 4 października 2018 roku. W 1992 i 1994 roku Sąd Warszawskiego Okręgu Wojskowego unieważnił wcześniejsze wyroki, stwierdzając przy tym że przypisane Mireckiemu czyny były związane z działalnością na rzecz bytu niepodległościowego.

Prezydent RP Lech Kaczyński w roku 2007 oznaczył pośmiertni Adama Mireckiego Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski.

                                                    Jacek Furman

PODZIEL SIĘ
Poprzedni artykułZARZECCY AKOWCY
Następny artykułKalendarium Historyczne 31.X-6.XI
Stalowi Patrioci
"Stalowi„ to organizacja która powstała aby promować wartości narodowe, krzewić w Polakach patriotyzm, pogłębiać wiedzę historyczną i ekonomiczną. Celem jest także zachęcenie mieszkańców, aby aktywnie uczestniczyli w życiu miasta, a przy okazji wnosili swoje umiejętności do Stowarzyszenia.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ