http://www.muzeumkraszewskiego.pl/

     19 marca b.r. przypada 130 rocznica śmierci naszego wielkiego i genialnego pisarza Józefa Ignacego Kraszewskiego. Zmarł w roku 1887 w dniu swoich imienin, w dniu św. Józefa. W bieżącym roku,  28 lipca przypada też 205 rocznica urodzin pisarza. Urodził się w roku 1812.  

      Był polskim pisarzem wielkiego formatu , publicystą, wydawcą, historykiem, działaczem społecznym i politycznym, autorem z największą liczbą wydanych książek i wierszy w historii literatury polskiej oraz wybitnym malarzem. Ponadto był ojcem dwóch synów Franciszka i Jana oraz dwóch córek Konstancji i Augusty.

      Mimo pełnionych godności szlacheckich Kraszewski dostrzegał problemy społeczne i występował przeciwko systemowi pańszczyźnianemu – ogłosił m.in. memoriał popierający projekt nadania ziemi chłopom, przedstawiony na zjeździe gubernialnym szlachty w Żytomierzu na początku 1858. Wkrótce, po odbyciu w 1858 półrocznej podróży po Europie, nabrał także sympatii do idei demokratycznych i gospodarczych zachodniej Europy.

      Angażował się w działalność polityczną emigracji i analizował możliwość wybuchu powstania (opublikował w Paryżu broszurę Sprawa polska w r. 1861). Zgodnie z nabytymi przed trzydziestu laty poglądami nie był zwolennikiem powstania, starając się publikacjami w „Gazecie Polskiej” tonować atmosferę przedpowstaniową.

     Był pisarzem w dobie romantyzmu. Romantyzm przyniósł polskiej literaturze twórcę, który poświęcił niemal całe swoje życie, by stworzyć cykl powieści historycznych obejmujący burzliwe dzieje ziem polskich, począwszy od zarania dziejów. Tym niewątpliwym mistrzem, na dziełach którego wzorował się Sienkiewicz, był Józef Ignacy Kraszewski.

     Bardzo wcześnie zainteresował się początkami narodu i państwa polskiego ale czynił to w sposób nie sentymentalny, nie emocjonalny, lecz naukowy: prowadził badania „starożytnicze”; należał do grona edytorów (wydawców) materiałów historycznych. Posiadał bogaty warsztat naukowy, ponad dwa tysiące źródeł historycznych, na których opierał swoje powieści historyczne. Pisarz mimo uwikłań w procesy , trudy życia w czasach zaborów, nękające go bezustannie choroby, był ewenementem na skalę światową, w ilości wydanych dzieł.  Wg Estreichera napisał 346 dzieł, w tym 600 tomów. Tytan pracy, Kraszewski był bardzo zdyscyplinowany, każdego dnia przez całe życie wstawał o 5 rano.

     Kraszewski traktował powieści jako „strawę dla mas”, dzięki której rzesze ludzi miały przekonać się o wartości literatury polskiej.  W trudnych dla narodu chwilach to właśnie proza historyczna miała budzić poczucie dumy w Polakach i nadzieje na odzyskanie wolności. Jak widać zwrot „ku pokrzepieniu serc” powstał o wiele wcześniej niż powieści Sienkiewicza.

     W  kilkudziesięciu   powieściach historycznych zawarł dzieje Polski za Piastów, za Jagiellonów i za Sasów. Akcja pierwszej z tego cyklu powieści „Stara Baśń” dzieje się w IX wieku na terenie Polski w okolicach Jeziora Lednickiego, gdzie mieszkają plemiona słowiańskie. Na jednym z nich władzę sprawował okrutny Kneź Popiel i jego żona Niemka Brunhilda. Na tle walki plemion Kraszewski po mistrzowsku przedstawił łagodny charakter słowiański i agresywny charakter niemiecki.  Przedstawił też wiele wierzeń  naszych przodków i ich obrzędy.  Wszystko opisał na podstawie prowadzonych  badań etnograficznych  nad sztuką ludową, a szczególną uwagę poświecił pieśniom ludowym, bo sądził, że odzwierciedlają charakter narodu.

     Kraszewski,  oprócz tego że pisał powieści, artykuły do gazet i odpisywał na listy zajmował się także  muzyką i malarstwem.

Jeśli podoba Ci się nasza działalność, jeśli chcesz być częścią naszego Stowarzyszenia, tworzyć stronę internetową, włączyć się w organizowanie różnych wydarzeń, poznać ciekawych ludzi. Serdecznie zachęcamy! Prosimy pisać na adres kontakt@stalowipatrioci.pl lub zadzwoń 600 403 037

 

ZOSTAW ODPOWIEDŹ